Geçtiğimiz Pazar günü, güzel havayı da bahane ederek Ayşe Dila’nın hayvan sevgisiyle dolu yüreğini hoplatmak amacıyla  Darıca’daki Boğaziçi hayvanat bahçesine götürdük. Bilmiyorum iyi mi ettik kötü mü ettik…Günün kalan kısmını hepimiz başağrısıyla ve moral bozukluğu içinde geçirdik. Filiz annenin adalar manzaralı lebiderya balkonunda hazırladığı çay sofrasıyla biraz kafayı dağıtmaya çalıştık.  Neden bu kadar moralimizin bozulduğuna gelince ; Boğaziçi hayvanat bahçesinde hayata küsmüş, depresif ,  kapalı kalmaktan ve kalabalıktan ürkmüş, gergin ve mutsuzlukları her hallerinden belli olan akbabaları,kartalları,aslanı,boz ayıyı ..ve daha birçok yabani hayata ait doğanın en güzel parçası olan canlıları böyle görmek bizi hiç mi hiç eğlendirmedi.

Birara Ayşe Dilaya ağlamaklı bir ifadeyle aslan kardeşin, kaplanın ve evimizdeki ayı yogi ile özleştirdiği o devasa boz ayının gerçek evlerinin orası olmadığını anlatırken buldum kendimi.İnsanların şaşkın bakışları ve Oğuzun dürtmesiyle kendime geldim. O minicik elleriyle sevmeye çalıştığı, gel gel yaptığı muhteşem hayvanlar hakkında söylediklerimden bir anlam çıkartabildiğini sanmıyorum ama bana trajik gelen bu durumu Ona anlatma ihtiyacı hissettim sanırım.